kot perski

Kot perski

kot perski

Pochodzenie gatunku

Rasa kota perskiego pochodzi z terenów obecnego Iranu (dawniej Persja). Jest rasą starą, pierwsze wzmianki o niej pochodzą z końcówki XVI wieku, a w Europie pojawiła się w XVII wieku.

Budowa i wygląd kota perskiego

Koty perskie posiadają bardzo specyficzne cechy wyglądu. Ich futro jest długie, gęste i puszyste i może przyjmować rozmaite barwy: kremowy, błękitny, rudy, szynszylowy, złoty i srebrny. W umaszczeniu da się zauważyć jednolitość, pręgi, łaty, bicoulor, coulorpoint oraz podpalenia. Charakterystyczną cechą jest  okrągła głowa, krótki, spłaszczony pyszczek oraz wypukłe, szeroko rozstawione oczy. Ich tułów jest masywny, niskoosadzony na nogach, a ogon krótki i krzaczasty. Osiągają rozmiary średnie lub duże. 

koty perskie

Żywienie oraz pielęgnacja zwierzęcia

Pielęgnacja zwierząt tej rasy jest dość czasochłonna i wymagająca. Przede wszystkim każdego dnia należy wyczesywać ich futro, specjalną szczotką, aby zapobiegać jego kołtunieniu się. Kąpiele powinny odbywać się ok. raz w miesiącu. Istotna jest częsta kontrola ich zębów, obserwacje pod względem pojawiania się kamienia nazębnego, by uniknąć chorób przyzębia. Powinno się pamiętać także o przemywaniu ich oczu i uszu. Ze względu na większe ryzyko zapadania na różne choroby, tj. np. wielotorbowatość nerek, martwak rogówki, kardiomiopatia przyrostowa i inne, należy zapewnić przedstawicielom tej rasy dostęp do częstej opieki weterynaryjnej. 

Żywienie persów powinno być odpowiednio zbilansowane, by utrzymać ich futro w dobrej kondycji oraz zapobiegać chorobom przyzębia. Ich dieta powinna zawierać wszelkie niezbędne składniki odżywcze. Przy wyborze pokarmu należy mieć na uwadze budowę ich krótkiej szczęki, kęsy powinny być niewielkich rozmiarów. W okresie linienia wskazana jest także suplementacja. Koty powinny pić dużo wody, a wydawanie im posiłku powinno być ściśle kontrolowane, gdyż zwierzaki te mają skłonności do łakomstwa i otyłości.

Charakterystyka rasy kota perskiego

Koty perskie są niezwykle majestatyczne i bardzo łagodne. W większości prawie całkowicie pozbawione agresji, nawet w przypadku małych kociąt. Chętnie spędzają czas ze swoimi właścicielami, niewiele miauczą – są ciche i spokojne. 

Zalety

  • spokojne usposobienie
  • małe skłonności do ucieczki, bardzo przywiązane do właściciela
  • czuły, lubi pieszczoty i przytulanie
  • mało agresywny – nie drapią i nie gryzą
  • wysoka inteligencja
  • nie potrzebują ogromnych przestrzeni, mogą żyć w mieszkaniu
  • piękny, szlachetny wygląd

Wady 

  • wymagająca pielęgnacja
  • duże koszty utrzymania
  • większe skłonności do zapadania na niektóre choroby
  • mała odporność na trudne warunki atmosferyczne na zewnątrz (są to koty typowo domowe)
  • łakomstwo
mały kotek perski

Kot perski – pytania i odpowiedzi

W Polsce są dostępne hodowle tej rasy. Cena za kota z rodowodem rozpoczyna się od około 1500zł i wzrasta w zależności od indywidualnych cech osobniczych (np. obecność heterochromii) czy przeprowadzonych badań (np. w kwestii posiadania chorób genetycznych) nawet kilkukrotnie. Koty bez rodowodu można otrzymać nawet poniżej 1000 zł, jednak często są to koty z adopcji, po przejściach czy z problemami zdrowotnymi, dlatego trzeba mieć to na uwadze.

Koty te nadają się do mieszkania w domu, w którym są dzieci, są mało agresywne – nie gryzą i nie drapią, gdy nie czują się zagrożone. Mogą być dobrymi towarzyszami zabaw, jednak trzeba mieć na uwadze to, że persy nie zawsze będą mieć na nie ochotę, co powinny uszanować dzieci.

Dla persów, jako kotów spokojnych, obecność energicznego psa w domu nie zawsze może być komfortowa. Można próbować w sposób cierpliwy zapoznawać ze sobą zwierzęta i pozwolić kotu na adaptację, jednak w domu należy wyodrępnić przestrzeń zarezerwowaną wyłącznie dla kota, w której będzie mógł odpocząć czy najeść się bez psiego towarzysza.

Persian żyje średnio od 10 do 17 lat.